((اگر شوهر زن خود را به طلاق رجعی مطلقه کند هر یک از آنها که قبل از انقضاء عده بمیرد دیگری از او ارث میبرد لیکن اگر فوت یکی از آنها بعد از انقضاء عده بوده و یا طلاق بائن باشد از یکدیگر ارث نمیبرند))
طلاق در یک تقسیم بندی به طلاق رجعی و بائن تقسیم میگردد. به طور اجمالی طلاق بائن یعنی اینکه : پس از اجرای صیغه ی طلاق دیگر مرد نمیتواند به نکاح سابق رجوع کند.
اما در طلاق رجعی مرد می تواند پس از اجرای صیغه طلاق تا زمانی که زن باید عده نگه دارد، رجوع کرده و به نوعی نکاح سابق احیاء شود.
در مواردی که طلاق از نوع رجعی باشد بسیاری از احکام زوجیت کما فی السابق، همچنان برقرار است و به تعبیر فقها و حقوقدانان: مطلقه رجعیه در حکم زوجه است.
مورد دیگر ماده ۹۴۴ است که شرایط آن متعدد است و به همین جهت،برای جلوگیری از خلط مباحث و به منظور نظم ذهنی ابتدا متن ماده و سپس به ترتیب شرایط آن بیان می شود.
((اگر شوهر در حال مرض زن خود را طلاق دهد و در ظرف یک سال از تاریخ طلاق به همان مرض بمیرد زوجه از او ارث میبرد اگرچه طلاق بائن باشد مشروط بر اینکه زن شوهر نکرده باشد.))
اولا: صدر ماده بیان داشته شوهر پس حکم این ماده شامل زن نمی شود یعنی اگر هنگام طلاق زن مریض باشد مرد تایکسال ارث نخواهد برد.
ثانیا: حکم این ماده در مورد طلاق است و گفته:در حال مرض زن خود را طلاق دهد. پس با توجه به این که حکم این ماده حکمی استثنائیست و مطابق اصول و قواعد، در موارد استثنائی بودن حکم تفسیر آن حکم به بیش از آنچه صراحت دارد پذیرفته نیست و به تعبیر دیگر در این موارد تفسیر مضیق است ونه موسع.
ثالثا: درحال مرض طلاق باید واقع شود پس اگر بلافاصله پس از طلاق مرد دچار مریضی شد دیگر زن ارث نمیبرد.
رابعا: مدت مقرر برای شمول حکم ماده یک سال است پس بعد از یک سال دیگر زوجه نمی تواند مطالبه ارث کند.
خامسا: مرد باید به علت همان مریضی ای که هنگام طلاق داشته فوت کند،تا زن بتواند از او ارث ببرد ونه علتی دیگر به عنوان مثال فوت در اثر تصادف یا مریضی غیر از مریضی موقع طلاق.
سادسا: دایره شمول این حکم طلاق رجعی است، پس طلاق بائن ویا فسخ نکاح در حال مریضی باعث ارث بردن نخواهد بود.
سابعا: زن نباید در طی این یکسال شوهر اختیار کند والا مستحق دریافت ارث از ماترک زوج نخواهد بود.